ای عشق ندانی از من ....

گریه چون مرگ بر این خانه نشست.... بغض خاموشی ما هم بشکست ... صحبت از تلخی دیروز که شد ... آنچه باید نشود حال بشد ... گفت با دیده که من رفتنی ام .... با تو چون مهر دل ناتنی ام .... نه تو را میطلبم از بهر صفا .... نه مرا یاد کن از مهر و وفا... هر چه بود از دل ما رخت ببست ... باورش کردم و مفقود شدم ... رفتم و از دل او دور شدم .... شاید از رفتنم او شاد شود ... با جدا گشتنم آباد شود .... میروم تا بنشینم به کنار ... میشوم بر نظرش چون سگ هار ... میزنم سنگ به هر تیر بلند .... میشوم زهر میان دو سه قند ... دگر از مستی و این باده چه سود .... میزنم مهر بر آتش و دود ... هیزم سوخته را راه کجاست ... مرغ پر کنده کجا یاد خداست ......

ادامه مطلب